Tuesday, February 8, 2011

شعر فردوسی به مناسبت شکست ایرانیان از تازیان


چو بخت عرب بر عجم چیره گشت                                         همه روز ایرانیان تیره گشت
 جهان را دگرگونه شد رسم و راه                                           تو گویی نتابد دگر مهر و ماه
 ز می نشئه و نغمه از چنگ رفت                                          ز گل عطر و معنی ز فرهنگ رفت
 ادب خوار گشت و هنر شد وبال                                            به بستند اندیشه را پر و بال
 جهان پر شد از خوی اهریمنی                                             زبان مهر ورزیده و دل دشمنی
 کنون بی غمان را چه حاجت به می                                       کران را چه سودی ز آوای نی
 که در بزم این هرزه گردان خام                                            گناه است که در گردش آریم جام
 بجایی که خشکیده باشد گیاه                                                هدر دادن آب باشد گناه
 چو با تخت منبر برابر شود                                                 همه نام بوبکر و عمر شود
 ز شیر شتر خوردن و سوسمار                                            عرب را به جایی رسیده است کار
 که تاج کیانی کند آرزو                                                       تفو بر تو ای چرخ گردون تفو
 دریغ است ایران که ویران شود                                           کنام پلنگان و شیران شود


No comments:

Post a Comment